De wereld van de Groningse kunstenaar, 5 - Lea Laarakker

De wereld van de Groningse kunstenaar, 5 - Lea Laarakker

Lea Laarakker is zijdekunstenaar. 30 jaar woonde zij in Thailand en bracht in een dorp in het Noordoosten van het land de zijdecultuur weer tot leven. Vanuit een textielachtergrond ging ze vervolgens met de zijde aan de slag. Ze maakte vele kunstwerken en exposeerde – en exposeert nog steeds - over de hele wereld. 

Ik bezoek Lea in haar boerderij, helemaal in het noorden van Groningen, aan de rand van Aduard bij het Rietdiep. De boerderij met de naam ‘Het Hool’ aan de gevel, dateert van 1675. Enige gebinten in de boerderij komen uit de Abdij van Aduard, gesticht in 1192. De naam Het Hool verwijst naar de wat hogere ligging ten opzichte van de omgeving. Het Hool betekent zoiets als terp.

Atelier

Ze heeft een ruim atelier. We zitten aan een lange tafel met zijde erop. Links staat een hele hoge boekenkast vol met textielboeken, in de hoek een groot formaat computer, daarnaast een glazen kast vol met kleine herinneringsobjecten. Over een verticale tekentafel -  de vroegere tekentafel van haar man Henk – hangt een werk in uitvoering, maar liefst 12 meter lang, en daarnaast werk aan de muur van haar zussen Wilma en Tiny, die ik eerder interviewde.

Thailand

Ze ziet er kleurrijk uit, met blauw-rood-bruin-blond haar. Ze vertelt: "In de jaren '80 kwam ik in Thailand, vanwege de baan van mijn eerste man. Reizend door het land kwam ik in 1986 in het Noordoosten, de Isaan, in een dorp dat bekend was vanwege de zijdecultuur, Ban Rengkhai. Het dorp was leeggelopen, ik zag alleen kinderen en ouderen. Met mijn expertise van textiel dacht ik 'hier moeten we wat aan doen'. Ik wilde meehelpen de verloren zijdecultuur weer op te zetten."

Op dat moment was vlakbij, net over de grens, de Cambodja-oorlog aan de gang. Ze regelde hier en daar wat geld en zo ontstond een project. De zijdecultuur werd opnieuw leven in geblazen. Ze zette een Foundation op om de continuïteit van het project te garanderen. Daarnaast een studieproject voor de kinderen van het dorp ‘Learning 4 Living’ en ‘Lea Silk’, om de producten op de markt te brengen. Na een paar jaar waren er 300 weefsters, 800 boeren bij betrokken. “Zij zijn mijn inspiratie. Ik gebruik hun zijde.” Via een app staat ze telefonisch met hen in contact.

Zijde beschilderen

Het was een proces. “De eerste plain zijden-doeken zagen er mooi uit, maar ik kreeg ze niet verkocht. ‘Dat kan niet’ dacht ik. Ik ben ze toen gaan beschilderen. Dat is mijn kant-achtergrond.“ Op haar 19e was ze met een opleiding in de textielindustrie, bij een kantfabriek in Nederland, begonnen. Vervolgens kwam ze in Duitsland, Zwitserland en Milaan terecht. Daarnaast had ze in een vakcursus van vijf jaar leren determineren en onderzoeken. “Ik ben altijd verf en garen aan ’t onderzoeken. Kan ik er wat mee? Is het blijvend?”

Voor de producten en de algehele aanpak ontving het project zijn eerste Unesco Award, zowel vanwege de inzet van de lokale bevolking als het goed omgaan met verfstoffen, grond en natuur. Daar bleef het niet bij, in de jaren erop kreeg het project nóg 12 Unesco Awards.

Badkuip

Ruim 10 jaar geleden kwam ze terug in Nederland, vanwege de liefde. “Ik leerde Henk kennen. Hij woonde al twintig jaar op ‘Het Hool’.” Toen ze gewend was aan haar nieuwe omgeving, ging ze weer aan de slag met haar zijdekunst. “Zijde heeft veel tentakels, het is de meest sterke, natuurlijke draad, daarna komt linnen, en daarna wol. Je kunt met kleuren veel doen.” Achterin de tuin staat een badkuip. Daar dompelt ze de stoffen onder, soms een half jaar lang, in bijvoorbeeld jonge walnoot, brandnetel en Groningse modder.

Achter me hangt een lang doek van 20 meter, met langgerekte cirkels. Het blijken afdrukken van olifant poten te zijn.  “Ter gelegenheid van de ingebruikstelling van de eerste asfaltweg in het dorp. We hebben een olifant over het doek, gedrenkt in waterverf, laten lopen en het doek in stoom gefixeerd. De opbrengst is naar het Studiefonds gegaan.”

Het Studiefonds heeft ertoe bijgedragen dat er minder mensen uit het dorp vertrokken en er weer veel jonge mensen naar het dorp zijn teruggekeerd;  sommigen van hen hebben een hogere opleiding gedaan. Zo zitten er twee jonge ontwerpers uit het dorp in Frankrijk.

Exposities over de hele wereld

Lea heeft meegedaan aan tentoonstellingen over de hele wereld. De eerste expositie waaraan ze meedeed was in Cairo in 1978. Er volgden er vele, onder meer in Singapore, Berlijn, Stavanger, Tokyo en New York. Op dit moment doet ze mee aan een expositie in het MOW in Westerwolde met 28 objecten, zijde bewerkt met waterglas.

Filosofie

Tot slot: heeft Lea nog een filosofie?

Dat heeft ze. “Het is de kleur en de draad die het licht bepaalt.”

Afbeeldingen

1) Portret Lea, foto Jim Ernst, 2) Lea 2019 1, wanddoek, 3) Lea 2019 1, wanddoek, detail, 4 - 5) Lea 2019 1, lamp, 6) collecties van zijden doeken, 7) de15 van Lea, 8) kah-huis, 9 – 10), foto Jim Ernst, 11) Lea, maart, 12) Lea, MOW, Peulen. Alle foto’s van Jim Ernst.    

https://www.lea-silk.com/
https://www.banrengkhai.com/

Circa:
Nee

Reageren

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Aantal stemmen: 0